Adam Mickiewicz (1798 - 1855) - poeta i dramatopisarz uznawany za najznakomitszego twórcę w dziejach polskiego pisarstwa. Jego barwna postać i genialnie dzieła do dziś fascynują nie tylko znawców literatury.
         Dzieciństwo spędził w drobnoszlacheckim dworku rodzinnym Zaosiu i pobliskim Nowogródku, gdzie chodził do szkoły. Młodość pisarza to studia literackie na Uniwersytecie Wileńskim, a potem posada nauczyciela w Kownie. Zakochany w siostrze przyjaciela, Maryli Wereszczakównie, Mickiewicz głęboko przeżył jej małżeństwo.
         Kolejne doświadczenie związane były z nielegalną działalnością w tajnym Towarzystwie Filomatów. Filomaci wierzyli w potęgę nauki, wartość przyjaźni i siłę młodości, do której Mickiewicz zwracał się w swej Odzie do młodości: "dodaj mi skrzydła!" Doskonalili swą wiedzę, rozprawiali o przyszłości kraju, przygotowywali się do walki o jego niepodległość. Zesłany wraz z innymi w głąb Rosji, Mickiewicz odwiedził Petersburg, Odessę. Znano go już jako autora Ballad i romansów, powieści poetyckiej Grażyna i dramatu 
Dziady (cz. II i IV).W Rosji powstały słynne Sonety Krymskie .Przyjaciele Rosjanie wystarali się poecie o paszport, Mickiewicz mógł opuścić Rosję i wyruszyć w podróż po Europie. Przebywał w Niemczech, Szwajcarii, we Włoszech, zwiedził Sycylię. W czasie powstania listopadowego (1831) dotarł do Wielkopolski, napisał wtedy Redutę Ordona. Później w Dreźnie powstały Dziady, cz. III. W 1832 roku Mickiewicz na całą niemal resztę życia osiadł w Paryżu. Wierzył w szybki przewrót w Europie i odzyskanie przez Polskę niepodległości. Pisał o tym artykuły w redagowanej przez siebie gazecie "Pielgrzym Polski". Tęsknota i nadzieja związane z krajem skłoniły go do napisania Pana Tadeusza, jego ostatniego wielkiego dzieła.
         W 1834 roku ożenił się z Celiną Szymanowską. Na utrzymanie licznej rodziny (sześcioro dzieci) pozwalały Mickiewiczowi dochody z wykładów literatury w Lozannie i Paryżu. Twórczość literacka ustępowała teraz miejsca działalności politycznej. Poeta zmarł niespodziewanie po ciężkiej chorobie.
Ciało Mickiewicza, którego już za życia uznano za genialnego twórcę, pochowano we Francji. W 1890 roku przeniesiono trumnę do katedry wawelskiej, przy której witały poetę i zarazem żegnały tysiące Polaków.